Marc,

Ik zal eerst even ons palenproject in Lumsa schetsen. Vorig jaar, half november, kwam ons eerste team aan in Lumsa. Hun opdracht was om rond te zien en vooral, om te luisteren naar de dorpsbewoners. Luisteren naar wat hun noden waren. Iets waar ze zelf niet direct aan gedacht hadden waren; elektriciteitspalen. Lumsa heeft 100% groene stroom. In 't begin van het dorp staat een powerhouse met een kleine turbine in, die wordt aangedreven door puur Solukhumbu-water. 's Avonds rond een uur of 5 gaat er iemand de knop van de turbine op "on" zetten en de volgende morgen rond een uur of 9 duwt dieje Sherpa de knop op "off." Dit om de turbine zijn levensduur wat te verlengen. In ieder geval, ieder huis heeft hier tenminste licht als 't donker is. Dat kunnen ze in Kathmandu niet zeggen.

Er staan in Lumsa net geen 100 houten palen, die om de twee jaar moeten worden vervangen. Met andere woorden, om de 2 jaar worden er  100 bomen extra gekapt. Dat is dus een ramp in dit toch al erosie gevoelig bergland. Aardbeving of geen aardbeving.

Je hebt 2 soorten palen: de grotere, stevigere voor de hoofdlijn en dan de kortere voor de vertakkingen. Nu hebben ze in Lumsa chance dat daar ne Sherpa, buiten zijn Sherpa madam, ook nog een schoonheid uit Japan aan d'n haak heeft geslagen. Die had blijkbaar ook nog wat geld teveel en heeft die korte palen betaald.

Dus voor ons was het simpel: wij betaalden de hoofdlijn, zijnde 38 palen.

Hoe zijn we dan tewerk gegaan?

  • Eind november komt het team terug aan in Kathmandu. In Kathmandu hebben we 2 Nepalese assistenten ter onze beschikking: Phurba, de zoon van onze vriend Kami en Pasang, de schoonbroer van Kami. Zij zijn onmisbaar als tolk en Pasang, die al meer dan 20 jaar in Kathmandu woont, kent hier de juiste adreskes.
  • Willy en Pasang stappen naar "Ram Metal Workshop". Er wordt een plan, een prijs en een deal gemaakt.
  • Op 7 december vertrekt er ne camion met 76 palen (iedere paal bestaat uit 2 delen) naar Dhab. De camioneur is iemand die Pasang kent, want zo werkt dat. De begeleiders zijn Pasang en Phurba. Het is een spectaculaire en niet ongevaarlijke rit van meer dan 200km. Ge moet die zeker ooit is met de Enfield doen.
  • Op 8 december komen de palen toe in Dhab. Hier worden ze overgeladen op een tractor en begint er een tripke van een paar uur, dat volgens mij alleen hier maar mogelijk is.
  • Nog diezelfde dag worden de palen in Thapting op de grond gezwierd. De berijdbare weg is op.
  • Vanaf nu worden de palen manueel naar Lumsa gedragen. Gelukkig is dat maar een uur of 2. Spijtig genoeg wegen de palen respectievelijk 40 en 45kg.
  • In Lumsa worden de palen -die reeds een grondlaag hebben- nog eens extra geverfd door ons.
  • Op 17 december worden de eerste palen in de grond gezet. In de beton. Voor iedere paal is er een zak cement voorzien. Het zand en de steentjes worden door de inwoners van het dorp van beneden aan de rivier naar boven gedragen. Iedereen in het dorp (behalve de oude mensen) moet helpen en dat gebeurd ook.
  • Op 18 december staan al de 38 palen in de beton.
  • Eind januari staan ook al de zijpalen én is de bedrading van de houten palen overgezet naar de metalen palen. Klus geklaard in nog geen 2 maanden!

Dit verhaal kan je volgen aan de hand van de 19 bijgevoegde foto's.

Op zaterdag 19 december, we hadden juist ons ontbijt naar binnen gewerkt ten huize Kami, stond er een delegatie van 4 man uit Dimil voor onze neus. Dimil is het Sherpa-dorp dat een uur verder ligt. Het zijn de goede geburen van Lumsa. Die 4 mannen hadden eieren, appels en vooral bier bij. En dat was niet alleen voor de schoon ogen van Sigrid en Ajes. De mannen hadden ne schone brief bij die ze voor leesten: ze zouden ook graag van die palen hebben. We hebben toen eerlijk tegen hen gezegd, dat we het budget nu niet hebben, maar dat we hun vraag niet zo maar weg gooien.

Struik, zoveel te langer ik nadenk over ons palen-project in Lumsa, zoveel te meer besef ik, wat voor een goed en duurzaam project dit is.

Die mensen van Dimil hebben de moed gehad om de vraag aan ons te stellen. En ergens in mijn binnenkamer pleegde ik mij te herinneren dat ge mij gezegd hebt -al was dat in de Trawantel met het nodige gerstenat- dat, als we nog een goed project zouden hebben, we het altijd wel is mochten zeggen. Vandaar.

Hoe zie ik dat voor Dimil?
Eind deze week zijn Ajes en ik terug in Lumsa. Ik zal de mannen van die delegatie dan eens terug bij ons roepen. De appelen en de eieren mogen ze thuis laten, maar de hoeveelheid bier die ze gaan bij hebben, zou wel eens doorslaggevend kunnen zijn.

Ik ga de mannen vertellen dat er "misschien" "eventueel" een groepke mensen uit Herentals zijn die wel wat palen willen sponseren.

De palen bestellen zou ik samen met Pasang en Phurba doen. Pasang en Phurba kunnen verder alles organiseren totdat de palen in Thapting van de tractor worden gesmeten. Vanaf dan is het aan de mensen van Dimil.

De totale kost voor onze 38 palen was bijna 6500€. Inbegrepen: de palen laten maken en in de grondverf zetten, transsport met vrachtwagen en tractor, cement, extra verf en een vijftal Sherpa's twee dagen loon voor het laden en lossen van truck en tractor. Ook Pasang en Phurba werden enkele dagen betaald.

Voor Dimil zou ik ook enkel gaan voor de hoofdlijn, maar ik denk dat ze er een 45tal nodig hebben. Als dat boven het budget is, kunnen we altijd voor minder palen gaan. Iedere boom die niet meer moet worden gekapt is een overwinning.

Ik ga de mannen er wel op drukken dat ze -indien jullie er zouden voor gaan- die palen ASAP moeten planten. Dat ze het voorbeeld van Lumsa moeten volgen. En dat ze bezoek uit Herentals mogen verwachten.

Voila, is dat voldoende?

Groeten.
Piet.

Blijf op de hoogte

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van al onze projecten en benefietacties.