Beste Marc en vrienden van Kids in Need Nepal,

Mijn verontschuldigingen voor de lange stilte maar ik ben een paar weken buiten strijd geweest wegens medische problemen. Nu gaat het alweer veel beter en ben ik terug in actie geschoten. Ik hoop dat jullie begrijpen dat deze stilte niet uit onverschilligheid was.

In bijlage stuur ik enkele foto's en een verslagje van onze verantwoordelijke ter plaatse. Het is niet bepaald in Oxford English geschreven maar hij doet in alle geval zijn best om er wat van te maken. Er werd in Dolakha fameus doorgewerkt en dit is niet evident met de koude winter temperaturen in de Himalaya. Voorts waren er voortdurend problemen met ons transportmiddel, een 10de handse pickup jeep. Alle dagen gaf er een onderdeel de geest. Dit gaf problemen voor het transport van cement en bouwmaterialen naar ons afgelegen Deurali.

Maar men gaf niet op en uiteindelijk heeft de Nepali vindingrijkheid gewonnen. Na al die jaren in Nepal ben ik nog steeds aangenaam verrast hoe men voor alles een oplossing heeft en ze gewoon ter plaatse en op het juiste moment even uit de mouw wordt geschud.

De medische post, het gebouw voor jongens en het gemeenschapsgebouw (met bibliotheekje) zijn af en het gebouw voor meisjes is in volle opbouw.

Wegens de gure wintertemperaturen kochten we houtkachels aan. Er werden vier trucks hout aangevoerd en een goede houtvoorraad werd aangelegd. Voldoende om de winter door te komen. Extra warme kledij voor de kids was noodzakelijk en de Kathmandu-made- in-China dekens bleken niet warm genoeg te zijn.

De bouwwerken voor het meisjescenter gaat goed vooruit en we schatten dat dit in maart af zal zijn.

Zonnepanelen werden geïnstalleerd zodat er toch zeker warm water is. De steun aan omringende schooltjes wordt met open armen ontvangen. Ouderparticipatie verloopt vlot en medische kampen werden regelmatig georganiseerd in de omringende dorpen. Het contact met de ambtenarij gaat goed en men is zeer tevreden met onze aanwezigheid. Dat is wat anders dan de stroeve en negatieve benadering van de vierkante draaiende "officials" in Kathmandu die er enkel maar op uit zijn om een deel van de koek te krijgen.

Wij hebben ook onze bedenkingen over de werking van de "grote" organisaties in Dolakha. Na de aardbeving was er een toevloed van "de groten" in de geteiserde gebieden. De meesten zijn ondertussen alweer weg ook al woont 95% van de slachtoffers nog steeds onder tentzeilen of in een tinnen noodwoning. De "groten" (Unicef, Save the Children, Plan International), zoals wij ze noemen, zijn voor gewone mensen zo onbereikbaar. Wij kijken met lede ogen toe hoe er met geld wordt gegooid en vragen ons dikwijls af wat de gewone Ram met de Topi er wel niet van moet denken. Zelden heb ik zoveel gloednieuwe, grote jeeps met logo, zien rondrijden.

Goed, het is niet de bedoeling om in de buren hun achtertuin te liggen graven, leven en laten leven maar stiekem ben ik er toch trots op dat wij als kleine organisatie zoveel meer doen met het geld en dat mensen gewoon bij ons binnenstappen met hun verhalen, met hun lief en leed. Wat ik ook heel leuk vind is dat de deur van de health post ook open staat voor een nieuwsgierige, oude man die met een nephoestje even polshoogte komt nemen en daarna dagelijks zijn praatje komt maken. We zijn een deel geworden van zijn dagelijkse wandeling en voor ons is het beter dan de krant lezen. Ook de nonnen van het boeddhistische klooster, onze bovenburen, komen langs om hun bloeddruk even te laten meten en een praatje te slaan.

De CPCS ambulance dienst van Deurali naar het ziekenhuis in Charikot wordt ten zeerste geapprecieerd. Van Deurali en omstreken naar het ziekenhuis is het 2 uur en een half stappen. Kortom, het gaat goed in Deurali.

Waar we niet op gerekend hadden zijn de kosten van "den afwerk". Maar we zijn tenslotte amateurs die plots bouwheren werden en leren alles met scha en schande. Bouwen in Nepal loopt niet altijd even vlotjes (deuren die te klein zijn, ramen die aan de verkeerde kant opengaan). We hadden budgetten opgemaakt voor de nieuwe gebouwen maar er niet bij stilgestaan dat er daarna rond die gebouwen nog veel moet gebeuren. Omheiningen, aanleg van groen, aanleg van begaanbare paden, buitenverlichting, watertoevoer, kippenhok, kot voor de geiten, palen en waslijnen, aanleg van terrassen waar kids kunnen schuilen voor de monsoonregens, bliksemafleiders... in totaal komt dit toch op een 15.000 Euro. Was even schrikken.

Jullie steunen het meisjesgebouw, de werking en scholing voor meisjes... in april begint het nieuwe schooljaar dus ik hoop dan foto's te kunnen sturen van meisjes in een schooluniform en in de schoolbanken.

Ik hoop toch snel iemand van jullie in Nepal te mogen zien en mee te tronen naar Dolakha- Deurali.

Moesten er nog vragen zijn, schrijf me dan (klinkt als een titel in de Story).

Dank voor jullie geweldige steun, dank uit naam van de Dolakhi's.

Hartelijke groeten van Inge.

Blijf op de hoogte

Schrijf je in op onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van al onze projecten en benefietacties.